دست دادن
دستت را می گیرم:
حالا انگشتانت در پنجه من هستند
بند بند انگشتانم چسبیده
به همان بندهای انگشتانت
و نظیر به نظیر
هر سلول کف دستم
خوابیده
با پوست تو.
هر سلولم
گرمای گردش خون تو را می گیرد.
هر سلولم
پر می شود از آهنگ قلب تو.
حالا
سلول به سلول
من زنده شده ام ...
- قطره های سرشار شیر در دهان نوزاد -
تسلیم نشو به واژه پوک "خدا حا فظ"
ای دست من ...
و "خدا حا فظ" ؟
چه دروغ بزرگی در این واژه
پنهان شده است.
اکنون ای دست
گوش بده به حقیقت
که زلال و ملموس
می درخشد در
اشک من.
اکنون ای دست
گوش بده به صدای لرزش های پنهانت
در برهوت ممکن.
گوش بده به ضجه تخت
در سلول انفرادی
- حبس ابد! -
ظالمانه است این حکم
پوک است این واژه ...
اکنون دست تو
به تمامی
- بی نسبیّت -
در بستر دست من است
- ریشه های میخک در بستر خاک -
سلول به سلول
در آغوش هم
در نسیم شیرین صبح
صبح خرداد ...
تکرار نکن!
تکرار نکن
واژۀ تاریک "خدا حا فظ" را،
- این شلیکی ست قاطعانه به مغز من -
تسلیم نشو به فریبِ جدایی
به فریبِ مرزها
تسلیم نشو به نقشۀ قتل.
اکنون دست تو در بستر دست من است
و در آغوش دست من:
موج های شیرین!
موج های شیرین می ریزند
از کف دست تو در شیار انگشتانم
جادوی تو می جوشد در سلولم
خون فرضی در رگهای بی خونم ...
- ریشه کرده حیات در بطن زمین -
می گیرم دستت را
زارِِ زار
پا می کوبم روی خاک
روی نقشه ...
به زانو می افتم
می فشارم لب هایم را بر دستت.
حالا گوش بده
تا ابد
گوش بده به تمام حقیقت در فریاد این بوسه:
تسلیم نشد سیارۀ من
به جدایی از تو ...
