امروز

 

 

 

فردا، سحر باز

خورشید می آید

            - بدون من -

وَ باز می خندد

بر خوشه های زردِ گندم

بر سیب های وحشی ترش

بر دَلوهای چاه

بر دار قالی

وَ نقش های ناتمامش.

 

در ناتمامی

بر شاخه بی رنگ اما

دور از گلش بلبل چه خواهد کرد؟

خوابِ چه خواهد دید؟

می مانم امشب

                    گل را تمام می کنم امشب.

 

نزدیک می آید

                  با جوجه ها و غنچه های تازه اش

                                                                  فردا ...