دورادور
چه خوب شد نیامدی.
هوای شهر خوب نیست
درست مثل این که یک حُبابِ گنده را
پُر از بخار کرده اند
وَ کوچه ها و خانه های شهر را
چپانده اند توی آن
صدای وز وز مگس
که روی شیشه چرخ می زند
صدای شانهء فلزی
که روی پودهای دار می خورَد
مجال فکرهای عاشقانه را
خراب می کند، خراب.
چه خوب شد نیامدی،
چه فایده !
تمام روز از خجالت عذاب دادنَت
کبود و سرخ و زرد می شدم
وَ مثل گیج ها
فقط یکی دو جمله "گرسنه نیستید؟
تشنه نیستید؟"
از زبان الکنم به گوش می رسید، وای !
وَ تو، ملال بودن کنار یک زن عبوس و تلخ را
- درست مثل ریگِ لای نان -
به پای شوخی یخ زمانه می گذاشتی.
چه خوب شد نیامدی !
ولی عجیب این که من
تمام روز بی مجال را توی این حباب
به تو نگاه کرده ام
وَ شبهِ جمله های شاعرانه ای
- پس از تمام کردن کتاب تو -
برای تو نوشته ام.
به یک عبارتِ دقیق با تو بوده ام
وَ سقف این حباب را – با تو -
با تو من شکاف داده ام
چه خوب شد
چه خوب شد ...
