شورش اعضاء

 

 

خود به خود

دست هایم از بدنم فاصله می گیرند

و به سمت دست هایت می آیند ،

سمت بازوهایت ،

چهره ات

            شب

            هر شب

            بی فرمان مغز من .

خود به خود

صورتت را میان دست هایم می گیرم

انگشتانم روی همۀ خط های دور چشمت

می گردند

            می روند

            می آیند ،

و نوازش کنان

آونگ ثانیه هایی را می جنبانند

ثانیه های تازه

با آهنگ رودِ تو

در زمینی تازه

            بی جدایی

            جاویدان .

بی فرمانی از طرفِ مغز من

خود به خود

لب هایم آهنگ خطوطِ پلک های تو را می خوانند :

روی همۀ پُرزهای زبانم

حرف به حرف

            کلماتِ آبی می رویند

و حافظۀ کلماتِ ثقیل یقین هایم را می شویند

            پاکِ پاک .

لیوان من

            لیوان خالی من

می نوشد می نوشد

تنها تنها

            آهنگِ زیبای آبِ تو را .

بی فرمانی از طرفِ مغز من

اشک هایم

از ژرفای پنهان چشمان من

            بیرون می ریزند

و دو پلکِ لرزان تو را می بینند :

            دو بال سفیدِ پروانه

            روی مژه های سیاهم ...

خود به خود

موج نگاهم

            از من

            فاصله می گیرد ,

مثل دستم

مثل تنم

            مثل قلبم ،

و من

            پرواز کنان از مرزها ،

از همۀ فاصله ها می گذرم ؛

می افتم

در میان بازوهایت

            هر شب

            گریه کنان ...

اما آن مغز

هیچ فرمانی صادر نکرده بود

جز فرمان

            «قطع رابطۀ من با تو» ...