شب های من

 

 

شب

            نه سرد

            نه گرم ،

از پنجرۀ باز

هوای لطیف

            به اتاق می ریزد .

پردۀ تور سفید

آرام

            می جنبد ،

و صدای جیرجیرک ها

از پُشت حیاط

به اتاق کوچک ما می آید .

چراغ روشن نیست

- چون مهتاب می تابد –

و فقط یک تخت است ،

            یک بالش ،

و من و تو

که تمام این شب

از نفس افتاده

خیس از عرق

باز همدیگر را می پرستیم ...