یک شالیزار

 

 

در تصویر

          و تصورهایم ،

تا هستم

تو را این گونه می بینم :

بی رمز و راز

جفت با خود

          - با من –

و برای همیشه نزدیک

بی اقامت در خاک بیگانه .

و برای همیشه نزدیک

بی دوری .

سرشار از رابطه های دلکش

          میان تو و من ...

در تصویر

          و تصورهایم ،

تا هستم

دست های نوازشگر تو

بی رمز و راز

          بر تنم می گردند .

تو در من می گردی

و سحرگاهان را در تیرگی هستی من می یابی ؛

و همان دَم

آرام

ساقۀ زنبق شیرینت را

          می نشانی در گلدانم ...

بی رمز و راز

لب های ما یکدیگر را می یابند

و زبان های ما

با نفس های بلند

با هم می آمیزند

با هم سخن می گویند :

          روشن

          شیرین

          زلال

- در هر تصویر

          هر تصور –

همچون شالیزار

بعد از باران

          بعد از پردۀ مِه ...