در هوای سرد

 

 

بیا ،

تا بچسبیم به هم

با بدن های کبود لرزان مان .

 

آنقدر بچسبیم

که فقط گرمای خون داغ همدیگر را احساس کنیم ،

که دوباره جریان می یابد زیر پوستمان

و دوباره گر می گیرد

          مثل دو غنچۀ سرخ آتش

          روی لب هایمان .

آنقد بچسبیم به هم

که ببینیم

          ببینیم

همۀ قندیل ها ، پُشت پنجرۀ چشمان سردمان

قطره قطره فرو می ریزند

رقص کنان

و زلال

          بر گونه مان :

اینگونه سخت ، صورت به صورت

          چسبیده به هم .

جایی نیست

جایی نبوده هرگز

بیرون جهان ، همواره ، زمهریر دوزخ بوده .

جایی نیست !

قاب های بهشت

به زمین افتاده اند

و فرو ریخته اند برگ های دروغین .

هیچ بهشتی در کار نبود

جز بهشتِ همآغوشی مان .

بیا ،

          سر تا پا

          من

          آغوشم :

          تشنۀ پیکر تو .

بیا ،

تا تو را گرم کنند

          بوسه های داغم

          بر شیار اشک های خونین ات ؛

بوسه های لرزانم

          بر شکنج ابروهایت .

بیرون از ما ، زمهریر دوزخ بود ؛

و بهشت ، جایی نبود

جز در این برق اشک

          کنج پلکِ ما

          در بستر عشق ،

همچون طلوع خورشید :

گام به گام

با همۀ ذرّات خورشیدی مان

می آمیزیم با یک دیگر .

و در این شعلۀ ناب ، می ریزیم

          سیم های خاردار تلخ را

          مرزهای پست را

          قاب های بهشتِ خونین را

          و نقاب دروغین جدایی ها را .

هیچ کجا ، جایی نیست.

بیا

          تا متولد بشویم در لحظۀ اوج

در لحظۀ اوج

آنگاه که در یک دیگر می جوشیم

مثل دو گل آتش سرخ ،

و می سوزانیم زمهریر دوزخ را

در تمام قلبِ هم ...