زن
افتاده زن
آتش فشان سیل گدازه را
در بستر رگ های باریکش
سر ریز کرده است
افتاده زن
می سوزد از درون
فریاد می کشد .
پرهای بالش
روی شقیقه های خیس از اشک
می چسبند .
قطره
قطره
تقطیر می شوند
سلول های زن .
بر صورت او
خط های خونین نقش بسته اند
از زور ناخن های بی رنگش .
چکش پس از چکش !
آن ضربه ی یزرگ نزدیک می شود
موج بلندی از گدازه خیز می گیرد
زن می جهد در جا
فریاد می زند
موج هیولا پیش می آید
زن چنگ می زند
در رشته های مو
در رشته های باد
در رشته های هیچ
زن چنگ می زند
آن آخرین فریاد را
بر سقف می کوبد
در موج می غلتد
- پایان !
خوابیده زن
گرمای قلب کوچکی را
نزدیک خود
احساس می کند
بر صفحه ی شور دهان زن
لبخند محوی رنگ می گیرد ...