رفتار

 

 

بجای برگشتن

            و دوباره رفتن

            در جادۀ هموار گذشته ،

در راۀ ناپیدای آینده

            قدم برمی داریم .

تکیه داده به بازی هم

به هم نزدیک تر

- و دور تر از سایه های سنگی که ما را فرا می خوانند

و دندان های نیش خود را

پشتِ نقابِ زمان

            پنهان می سازند –

تکیه داده به هم

به هم نزدیک تر ، نزدیک تر ،

بوسه های سرگشتۀ خود را بر سینۀ هم می فشاریم

و بجای برگشتن به حصار سنگ های خونین ،

می گریزیم به سمت آینده :

در یکدیگر ...