آرزو (2)

 

 

یک دانه شن

          در ساحل دریای تو ،

لبریز از موج تو .

گوش ماهی ها باز می خوانند

در گوش آدمیان

آهنگ بوسه های تو را

          بر هستی من

و همآغوشی تو آیینه ای خواهد بود

پیش مرغان پریشان هوا

          و رهگذران زمین .

پری دریایی از قلب شن من

به آیینۀ روشن تو می آید :

پوشیده با فرفره های زلال آبی

رقص کنان بر تن عریانش

و رها از همۀ برگ های ضخیم انجیر ،

لبریز از تو

          با تو می خندد .

بی شکستن های بیهوده زیر قدم های بزرگ

          و طوفان های بی مقدار .

لطفأ بگذار من شن باشم

یک دانه شن ،

اما لبریز ...