تصنیف

 

 

آسمان

            سرمه ای براق است .

ابرها ، روی آن ،

            پنبه ، پنبه

مثل گل پنبه

            پخش اند .

یک ستاره ، زلال ،

زلال زلال

می درخشد چشمک زنان

            در میان دو ابر .

باد شب می آید

نه سرد ، نه گرم

می نوازد

- با لب های نامرئی –

گردن عریانم را ، بی شال سیاه ،

تارهای عریان مویم را ، بی چارقد ،

لاله های گوشم را

زمزمه گر

با صدای شیرین تو

            بی فریاد

و می جوید

راه می جوید ، راه ،

از یقۀ پیراهنم

            روی پوستم ؛

مرا می خواهد

- بی پرده

            بی حضور هیچ چیز –

آنگونه که هستم

عریان

نشسته در شب

در مسیر راه شب ،

            بی حضور چراغ بیگانه .

انگشتانم

- خودمختار –

انگار به فرمان ندائی دور از گوش من

دکمه های گرد لباس شبم را می جویند

می گشایند ،

و من

یکباره

غرقم

            غرق

در

آبِ تو ...