بعد از ظلمت
ساختمان هستی کامل بود
و بی نقص .
هر پدیده در جای خودش
جای خاص خودش بود
بی تخطی کردن از حدود " ازلی" و " ابدی " .
کار ما
- گله های گوسفند –
در نظام هستی
آفریدن نبود ،
بلکه پذیرفتن بود .
تا رسیدن به مقام شامخ :
- پخته شدن
در مطبخ کُل ،
ذوب شدن
در معدۀ کُل –
در آن عصر
عصر رفته
با بنای ریخته بر سر کُل
" و به کُلی " ریخته
و برای همیشه رفته ...