مکتب

 

 

کلمات می آیند

چندی می مانند

            می درخشند

و سپس می افتند

در خاموشی

            و فراموشی ،

زیر غبار روزها

در یک قفسه .

بر فراز کلمات

ما

            می مانیم

- دست هایی جویای هم

جویا تر –

بی فراموشی

بی خاموشی

بر فراز کلمات ،

            و بیرون

بیرون از قفسه ...