لباس امروز تو

 

 

روبرویم هستی

توی پیراهنت

توی کُت ات

که شیار مخمل هایش

- رنگِ گندم زار –

به موازاتِ هم

شانه های ستبرت را

بوسه زنان

می پیمایند

          تا خط ران هایت ؛

          پوشیده با کتان شلوار .

- ساقۀ گندم زار ،

سُرسُرۀ قطرۀ باران است –

پائین می لغزم در قطرۀ باران ،

روی سُرسُرۀ مخملی ات .

دلم می ریزد در قطره .

با تمام دلم

می افتم

          روی ران هایت .

ساقه های گندم

صورتم را می پوشانند .

 

با ادای تقلا کردن

          برمی خیزم

و سرخوش

می گذارم سرم را بر دوشت

اشک های شوقم ، زلال و شیرین ،

از سُرسُرۀ مخملی ات

پائین می لغزند

          تا یقۀ باز پیراهنت

          روی قلبت ؛

قلبی که رهایش کردی

          از چنگِ خرس

و از تن پوش و زرۀ فولادین ...