پیدایش

 

 

میوۀ دریا را می چینیم

می پزیم

روی اجاق هیزم

            بی سوزاندن .

بالا سرمان

آن قدر ستاره باران است

که مِه نیلی دریا

            دیگر

            قادر نیست

چشمک های آنها را محو کند .

نزدیک ما

نور شعلۀ ما می افتد

بر همآغوشی ساحل

و موج

عریان

            مثل ما

که سرانجام توانستیم

            برگذریم ،

از الیافِ ناخالص

که میان ما حائل بودند

و غالب بودند

- قرن ها و قرن ها –

بر این عشق ...