ناشنوا

 

 

پلک هایم

            روی هم می افتند ،

بر سینۀ نرم ساحل

            در میان دو صخره .

موسیقی موج

            اوج می گیرد :

- خون من

رگ های تو را می خواند .

ساحل من

            آبِ تو را –

موج می ریزد

            در پیکر شن .

مدهوش بر سینۀ تو می افتم

در میان دو بازوی تو

            - ناشنوا در طوفان –

موسیقی داغ موج ات

به درونم می آید

در من می گردد ...