پیغام

 

 

حقیقت دارد !

طوفان غرید

            چرخی زد

و مرا با خود بُرد

مثل برگ کاغذ ، مثل هیچ

            گمگشته در سیلاب .

من دور از تو

دور از تو

بی زبان ام

بی حنجره ام

بی تکان خوردن لب های خونین ام ؛

تنها در قلب ام

با تمام قلبم

نامت را فریاد زدم .

و سپردم هجاهای بلند نامت را

            به دست بادها

            و به دست آب ها ؛

- مثل پیغامی

            در بطری بسته به دست امواج ،

دور از چشمان دزدان دریایی –

موج ها چرخیدند

چرخیدند

            با نام تو

و تو را با خود بردند

دور از من

            دور از خانۀ طوفانی من ...

حالا در خانه

بعد از طوفان

            - در فرصت بین دو طوفان ! –

صبح شیرین شهریور می تابد .

کُنج حیاط

            برگ های خرمالو

            نجواکنان می رقصند .

بلبل ها در میان کاج ها می خوانند

قلبم

            هنوز

مثل آن روز

تو را با نام تو

            می خواند ؛

با نام تو به تپش می افتم :

شورانگیز

            در این جا

در صبح باغچه ام

رنگ های جادویی پاییزی را

با تو

            می بینم .

و آن جا

در شبِ تو

پُشت خانۀ تو

صدای جیرجیرک های باغت را

با صدای موج های رودت

            کنار جنگل ،

با تو دارم می شنوم .

با تو می شنوم

با تو می بینم :

ماهِ شبِ تو

            پُشتِ ابر است

- آسمانت ابری ست –

پُشتِ خانۀ تو

کنار جنگل

            لبِ رود

آهویی سر فرو بُرده بر سینۀ رود ،

با لب هایش

            غنچه های یاس آبی را می چیند ...

می چیند

            و به ناگاه

از بستر موج

سر بر می دارد

و خیره به تو می نگرد .

با نگاهِ سحرآمیز

پیغامی

            می سپارد به اقیانوس چشمانت :

- همچون نشانی در

            شیشۀ در بسته

            به دستِ امواج ،

دور از چشمان دزدان دریایی –

پیغامی از اعماق زمان

از اعماق قلب

کهکشان امیدی نامیرا :

            - عشق من ...

عشق من !

حقیقت دارد

که حقیقت نیافت

- با طوفان

              یا

                بی طوفان –

دوری

            میان من و تو ،

پُشتِ این پردۀ اشک

            در چشمانم ...

خروس

            دارد می خواند ...