حفظ "شئونات" نوروزی

 

 

دعوت ات نمی کنم

به نشستن در آن سوی میز

- و من این سو –

                    در یک کافه .

زیرا طول میز

فاصلۀ بسیار زیادی ست

برای دست های ما .

این فاصله بسیار زیاد است

برای زبان های ما

- زنده

        در صدف بستۀ لب هایمان –

و برای یک عشق ؛

زیرا عشق

خواهش شعله ور است

                    در یک بستر ؛

داغ تر از لیوان چای

که پشت میز ،  با حفظ "شئوناتِ" مسلم ، صرف خواهد شد

در یک عصر سرد زمستان ،

محترمانه ، با ضمیر "شما" در یک کافه ...

 

زیرا عشق

خواهش داغ لب های یخ زده است

روی تن گرم

بی واسطه

        عریان ، عریان

                      در یک بستر ؛

و نه چیزی همچون شیار یک زخم

پیش چشم همه

روی پیشانی من

 

و نه چیزی همچون اثر چنگال خیش بزرگ

به هوای کشتِ آینده

روی جسم زمین

-  جسم من –

 

زیرا عشق

پرچم یاس سفید است

در دست باد

عریان ، پیش چشم همه ،

روی تختِ وسیع زمین ؛

 

و دخیلی ست

پاره

          پاره

- روح من –

که آن را گریه کنان به ضریح تن تو می بندم

با دستم

        و با لب هایم

                      در بستر ؛

به امیدِ هیچ

        در هیچ آینده

                    جز حس پیوند ؛

و بدینسان مقدس تر از هر قدیسی

تو را می خوانم

        - با حفظ "شئونات" عشق –

از پشت تمام میز های دنیا

از تمام مرزها

به بستر خود

        به قلب ام

من از این سوی زمین

در نوروز ...